VJESNIK, Podlistak, 24. ožujka 2005.
Piše: Nenad Piskač
VELIKOSRPSKA TVOREVINA NA
HRVATSKOM TLU: IZVORNI DOKUMENTI O DJELOVANJU 'REPUBLIKE SRPSKE
KRAJINE' (X.)
SRBIJA JE POSTALA "NAJVEĆA
NEBESKA DRŽAVA"
"Jedan od izuzetno važnih
kriterijuma za utvrđivanje 'konkretnih' linija između Srba i
Hrvata na prostorima bivše SRH je linija koja oivičava prostor
unutar koga su Hrvati, tokom Drugog svjetskog i sadašnjeg oslobodilačkog
rata, izvršili ubijanja (i klanja) srpske djece, žena nemoćnih
i starih ljudi, a to znači genocida"
Osamdesete godine prošlog stoljeća
velikosrpska ideja iskoristila je za temeljite pripreme u kojoj
ključne uloge imaju Udruženje književnika Srbije, Srpska akademija
nauka i umetnosti i Srpska pravoslavna crkva.
Deset godina dojučerašnji komunisti poput Vuka Draškovića, budući
episkopi poput Amfilohija Radovića, Irineja Bulovića, Atanasija
Jevtića i Artemija Radosavljevića, vračeva poput Milića od Mačve,
akademika tipa Milorada Ekmečića, pjesnika tipa Radovana Karadžića
i psihijatra Jovana Raškovića, koji je, ne bez razloga, odlikovan
od SPC "ordenom Svetog Save prvog stepena" - uvjeravali
su Srbe u "nebesku Srbiju".
Taj je pojam prvi spomenuo ondašnji vladika šabačko-valjevski
Jovan Velimirović u svojoj poslanici pisanoj povodom prenošenja
"mošti cara Lazara" o proslavi 600. obljetnice Kosovske
bitke. U njoj piše: "Od kneza Lazara i Kosova Srbi prvenstveno
stvaraju nebesku Srbiju, koja je do danas sigurno narasla u
najveću nebesku državu. Ako samo uzmemo nevine žrtve ovog poslednjeg
rata, milione i milione Srba i Srpkinja, dece i nejači, pobijenih
ili mučenih u najstrašnijim mukama ili bacanih u jame i pećine
od ustaških zločinaca, onda možemo pojmiti koliko je danas srpsko
carstvo na nebesima" (Srpska strana rata, Radmila Radić,
Crkva i "srpsko pitanje", Beograd - Zrenjanin, 1996.).
Pretvorba "nebeske Srbije"
u zemaljsku
Ta je, dakle, "nebeska Srbija" u velikosrpskom, svakako
ne i teološkom pogledu počela rasti početkom devedesetih, da
bi u Hrvatskoj sredinom devedesetih počela mitove pretvarati
čak i u prostorni plan. Jedan od izravnih oblika "nebeske
Srbije" nalazi se i u dokumentu terorističkog plana ''Ministarstva
za urbanizam, stambeno-komunalne poslove i građevinarstvo RSK''.
Riječ je o izvodu "Prostornog plana RSK 1996. - 2015. godine".
Plan je izradio Urbanistički zavod RSK iz Knina.
Evo, dakle, kako se "nebeska Srbija" pretvara u imperijalističku
i zemaljsku: "Prostorni plan RSK radi se paralelno s Prostornim
planom Republike Srpske u cilju stvaranja zajedničke prostorno-planske
dokumentacije za potrebe cjelovitog razvoja Zapadnih Srpskih
zemalja.
Prostorno-planska rješenja u okviru navedenih planskih dokumenata
bit će usaglašena i sa srodnim planovima za Republiku Crnu Goru
i Republiku Srbiju i to u cilju stvaranja potrebnih planerskih
uslova za prostorno-plansko usmjeravanje razvoja svih Srpskih
zemalja".
Što se, dakle, istraživalo u terorističkom velikosrpskom "urbanizmu":
"Prostor planiranih novih istraživanja tokom 1994. i 1995.
godine za potrebe izrade Prostornog plana Republike Srpske Krajine
je cio onaj prostor na kome su Srbi u bilo kom trenutku u posljednjih
100-150 godina bili u većini u naseljima na teritoriji nekadašnje
Vojne Krajine i okolnih prostora koji su, u manjoj ili većoj
mjeri, zahvatali Slavoniju, Hrvatsku i Dalmaciju. Istraživački
prostor je 'oivičen' linijom dodira sa Republikom Srpskom (Dinara,
Una, Sava), s jedne, i linijom koja se približno, poklapa sa
zapadnom granicom nekadašnje Vojne Krajine (Novi, Srpske Moravice,
Karlovac, Kupa, Novska, Ivanić Grad, Križevci, Koprivnica, Virovitica)
ukinute 1881. godine.
Navedena 'zapadna' granica nekadašnje Vojne Krajine je linija
do koje su Srbi ne samo nesmetano živjeli radeći za Austriju
i Austrougarsku već su i 'nesmetano' živjeli na svojim privatnim
posjedima i to u okviru Vojne Krajine, kao administrativne tvorevine
sa određenim državnim (autonomnim) značenjem. (
) Na ovim prostorima
Srbi su jednostavnim i stalnim protjerivanjem i povremenim masovnim
ubijanjem od strane Hrvata i njihovih vojnih, političkih i duhovnih
zaštitnika. (
)
Iz prethodnog slijedi da ako Hrvati polažu neka prava na neki
prostor onda to pravo imaju i Srbi. To pravo Srba se, vjerojatno
i 'povećava' ako se ima u vidu da su oni vjekovima sticali pravo
da čuvaju taj i prostor zapadno od njega, a da Hrvati taj prostor
žele da osvoje i stave pod svoju vlast uz prethodno uništavanje
Srba.
Velikosrpsko bavljenje "prostorom
planiranja"
Navedeni prostor istraživanje su samo radnog karaktera za potrebe
izrade ''Prostornog plana Republike Srpske Krajine''; za potrebe
drugih istraživanja ova granica nije bitna s obzirom na to da
je poznato da Srba i srpskih naselja, u vidu manjih autohtonih
etničkih oaza, ima i zapadnije od te granice - Bela Krajina,
okolina Maribora, itd. kao i da su se, naročito u posljednjih
40-45 godina Srbi doseljavali i u Zagreb i druga naselja zapadno
od granice nekadašnje vojne Krajine".
Srećom barem su se Maribor i djelomično Zagreb uspjeli othrvati
"nebeskoj Srbiji" tijekom zemaljskog srpskog genocida
od 1990. do 1995.
Nakon ovako izvršenog prostornog istraživanja, dokument se velikosrpski
bavi i "prostorom planiranja". "Naglašavamo da,
tokom sadašnje faze rada na Prostornom planu, privremene granice
Republike Srpske Krajine tretiramo samo kao 'radne'; svaka nova
odluka Vlade ili Skupštine Republike koja se bude odnosila na
pitanje granica bit će odmah uzimana u obzir u slijedećim fazama
izrade Prostornog plana".
Riječ je o " prostoru čija je površina određena Vensovim
planom iz 1991. godine i koja iznosi oko 13.200 km2. To je prostor
kojim su obuhvaćene nekadašnje (u okviru bivše SRH) opština
Beli Manastir i Vukovar i dijelovi opština Osijek i Vinkovci,
zatim Grubišno polje, Daruvar i Pakrac i dijelovi opština Novska
i Nova Gradiška, kao i opštine Petrinja, Kostajnica, Dvor, Glina,
Vrginmost, Vojnić, Slunj, Korenica, Donji Lapac, Gračac, Knin,
Benkovac i Obrovac.
Opreza nikad dosta
Osim toga, sastavnim dijelom radnog prostora planiranja tokom
izrade Prostornog plana Republike Srpske Krajine tretira se
i prostor drugih opština u kojim su Srbi i, oduvijek, bili u
većini i, oduvijek, bili na svojim privatnim imanjima; radi
se o dijelovima opština koje su Srbi oslobodili od hrvatske
vlasti i to: Sisak (srpska naselja uključena u novu opštinu
Caprag i opštinu Kostajnica), Karlovac (nova opština Krnjak),
Ogulin (nova opština Plaški), Otočac (nova opština Vrhovine),
Gospić (sa Teslingradom), Zadar (nova opština Srpski Zadar),
Šibenik (srpska naselja priljučena opštini Knin), Drniš i Sinj
(srpska naselja priključena opštini Knin). Sa navedenim srpskim
etničkim prostorima ukupna površina Republike Srpske Krajine
je oko 16.400 km2.
Konačno, ako Hrvati i njihovi zapadni saveznici priznaju neprikosnovenost
prava na privatnu imovinu - srpski etnički prostor, imajući
u vidu samo prostor sa naseljima sa većinskim srpskim stanovništvom
prema rezultatima popisa stanovništva iz 1981. godine ima ukupnu
površinu od oko 20.452 km2. Proširenja se odnose na srpske zemlje
u Slavoniji, Moslavini i na Bilogori i u istočnom dijelu Gorskog
Kotara".
Treba li ovomu komentar i jesu li hrvatske vojno redarstvene
akcije Bljesak i Oluja bile jedino rješenje za otrježnjenje
"nebeske Srbije" u Hrvatskoj? Ako se ovakvi dokumenti
zaborave i prešute, ostat će ono što se u ''Prostornom planu
RSK'' navodi pod točkom "Zločini genocida Hrvata nad srpskim
narodom" - "Jedan od izuzetno važnih kriterijuma za
utvrđivanje 'konkretnih' linija između Srba i Hrvata na prostorima
bivše SRH je linija koja oivičava prostor unutar koga su Hrvati,
tokom Drugog svjetskog i sadašnjeg oslobodilačkog rata, izvršili
ubijanja (i klanja) srpske djece, žena nemoćnih i starih ljudi,
a to znači genocida".
Prostorni plan "nebeske Srbije" kako se danas zna,
nije još operacionaliziran. Najnoviji događaji, međutim, sugeriraju
da opreza nikad dosta.
